Homepage - Buurtvereniging Onger de Wieje

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

  Onger de Wieje is een levendige buurtvereniging, die tal van activiteiten organiseert over het jaar verdeeld. Zie agenda.
  De vereniging bestaat uit ongeveer 56 gezinnen.
  De buurt bestaat uit de volgende straten Kerkstraat, Kempweg,Hofstraat, Kloosterstraat, Rector Hendrixstraat,
  Op de Berg ,
Kruisweg, Tergouwen, Heuvelstraat.

                     spokentocht
 
Zaterdag 5 november gingen we met een groepje meedoen aan de Spokentocht in Thorn. Het was spannend. Bij aankomst bleek onze groep te groot en moesten we ons splitsen. Samen met Sam en Ravi vormden we ons groepje. We kregen lichtstokjes mee. Deze lagen ook op de grond om de route aan te geven. Als we het te eng vonden dan moesten we met dit lichtstokje boven onze hoofden zwaaien wat voor de spoken betekende dat ze ons dan met rust zouden laten. 

Bij de start stond een militair, hij raadde ons af om het bos niet in te gaan want daar waren mensen met het ax-syndroom. Dit betekende dat ze raar deden. De militair beldde met de basis en toen mochten we het bos toch in. Het was heel donker. In de eerste bocht sprong iemand in het veld rechtop en liet ons schrikken. Daarna kwamen we bij een huisje. De militair had ons gezegd dat als we bij het huisje kwamen, we thee moesten drinken anders zouden de mensen boos worden. Dat hebben we dus gedaan, maar we kregen geen thee. We moesten snel doorlopen van de mevrouw in het huisje, haar man was slecht gehumeurd. We kwamen langs een akelige man die een graf met aarde aan het dichtgooien was. Iemand of iets in een juten zak probeerde uit het graf te kruipen. Daarna kwam er iemand uit de schuine berm opeens recht en liep voor ons. We schrokken. In het bos waren enge geluiden te horen. Er liepe enge mensen. Op een gegeven moment lagen er geen lichtstokjes meer op de grond. Van een enge man met een skelettenmasker moesten we door een tunnel heen, dan zouden we de lichtstokjes op de grond weer vinden. Aan de zijkant van de route lagen enge spoken in het gras. Op een gegeven moment zagen we in de verte een smiley in de vorm van lampjes. Toen we dichtbij kwamen bleek dat dit twee mummy-meisjes waren. Een van hen had die lampjes op haar buik. Ze waren aan het huilen en liepen om ons heen, ze waarschuwden ons voor monsters in het bos. We liepen door en schrokken heel erg van een plotselinge harde slag op een hekwerk. Daar stonden opeens in het duister twee jongens. Ze probeerden ons kapotte spullen te verkopen voor 10 euro. We hebben niks gekocht waarna we door mochten lopen. Toen we uit het bos liepen zagen we in de verte een dokter. De dokter onderzocht ons en vroeg of we besmet waren geraakt met het ax-syndroom. Er stonden twee bedden. Op 1 bed lag iemand doodstil. Ze was besmet met het  syndroom. Toen we dichtbij gingen kijken begon ze te gillen en heel hard te bewegen. Dat was schrikken.... Het was het einde van de spokentocht. We waren heelhuids uit het bos gekomen!


Het was een leuke tocht. De lichtstokjes hebben we niet gebruikt. Volgend jaar durven we misschien aan de enge versie van de tocht mee te doen!

Luca en Cecile op het Veld 
 
 
 
HTML Hit Counter
Free Hit Counter
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu